Kiedy w 2015 roku ukazała się “Ekspozycja”, pierwszy tom cyklu z komisarzem Wiktorem Forstem, w polskim kryminale wyraźnie przyspieszyło tempo. Zamiast rozbudowanych opisów i długiego wprowadzania bohaterów czytelnik od pierwszych stron trafia w sam środek śledztwa i ekstremalnych warunków w Tatrach. Krótkie rozdziały, częste zwroty akcji i ostre dialogi sprawiły, że książki z Forstem zyskały ogromną popularność. Każda kolejna część cyklu dokładała nowe wątki, a jednocześnie mocniej podkręcała dynamikę akcji.

​Od sali sądowej do popkultury: energia serii o Joannie Chyłce

Kilka lat po Forście podobne przyspieszenie trafiło na salę sądową w serii o Joannie Chyłce. Thriller prawniczy, kojarzony wcześniej z dość spokojnym rytmem i szczegółowymi procedurami, został przepisany na język szybkich zwrotów akcji. Chyłka jest w ciągłym ruchu: między kolejnymi rozprawami, śledztwami prowadzonymi na własną rękę i życiem prywatnym, które nie schodzi z pierwszego planu.

Serialowa ekranizacja tylko wzmocniła efekt popularności autora – czytelnicy zaczęli traktować kolejne tomy jak następne sezony ulubionej produkcji. Dzięki temu Remigiusz Mróz książka to lektura obowiązkowa dla wszystkich fanów kryminałów.

​Skala produkcji a nowe przyzwyczajenia czytelników

W ciągu niespełna dekady autor stworzył 19 tomów serii o Joannie Chyłce i rozbudował cykl z Wiktorem Forstem do 10 części. Tak częste premiery sprawiły, że czytelnicy przyzwyczaili się do regularnych powrotów do swoich ulubionych bohaterów, a kolejne śledztwa i procesy tworzą jedną, stale rozwijaną opowieść.

Zmianie tempa służy też sposób kończenia poszczególnych tomów. Zamiast definitywnego zamykania wątków, autor często zostawia bohaterów w sytuacji granicznej, a najważniejsze decyzje i konsekwencje przenosi do kolejnej części. To rozwiązanie znane z seriali, w polskim thrillerze nie było wcześniej wykorzystywane. Czytelnik nie dostaje prostego finału, ale obietnicę dalszego napięcia – zarówno fabularnego, jak i związanego z ciekawością odbiorcy. Tak budowana struktura cyklu sprawiła, że serie o Forście i Chyłce stały się dla wielu odbiorców pierwszym długim projektem czytelniczym, pochłanianym tom po tomie.

Na tempo odbioru wpływa także sposób, w jaki autor korzysta z aktualnych tematów społecznych i medialnych oraz dynamicznie zmieniających się realiów. Wątki z nagłówków portali, nowe technologie, spory polityczne czy głośne procesy sądowe pojawiają się w tle spraw prowadzonych przez Forsta i Chyłkę. Dzięki temu fabuła nie wymaga długiego tłumaczenia realiów – czytelnik rozpoznaje je natychmiast, a narracja może skupić się na konflikcie i decyzjach bohaterów. Ten zabieg przyspiesza lekturę, a jednocześnie nie upraszcza historii.

Kolejne serie, serie poboczne i ekranizacje umocniły model thrillera budowanego jak długofalowa opowieść z wyrazistym bohaterem na czele. Tempo nie polega już jedynie na liczbie scen pościgów czy strzelanin, ale na rytmie serii: częstotliwości premier, sposobie kończenia tomów i umiejętnym korzystaniu z popkulturowych przyzwyczajeń odbiorców. W tym sensie droga od Forsta do Chyłki pokazuje, jak bardzo zmieniło się wyobrażenie o tym, czym może być polski thriller – i jak intensywnie można go dziś przeżywać.

Artykuł promocyjny.